เครียด...จึงเขียน

posted on 24 Apr 2013 19:53 by nungning-notsosad

ตั้งแต่เรียนจบมา ทำงานมาแล้ว 3 ที่
รู้สึกเอาเองว่าชีวิตด้านการงานดีมาตลอด รักทุกที่ที่เคยทำ และทำอยู่
มีงานที่ชอบ มีคนที่โอเคเมื่อเจอ มีเจ้านายที่ดี
ดีแบบที่เราไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของคนที่อยู่ในที่ทำงานที่ไม่โอเค

ตั้งแต่ทำงานมา ไม่เคยคิดว่า ความอดทนเป็นส่วนหนึ่งของการทำงาน
ไม่เคยเชื่อว่า คนที่อดทนทำอะไร จะทำสิ่งนั้นได้ดี

เราเป็นคนใจร้อน ตัดสินใจง่าย
ตอนออกจากที่เก่า มาทำงานหนังสือ (ทั้งที่ที่เดิม ไม่เกี่ยวสักนิด) ก็คิดแค่วันเดียว
ทั้งที่ รักที่เดิมมาก ชีวิตดีมาก วิถีของเรา กับวิถีของงาน โคตรเข้ากัน
เพื่อนก็ดี สังคมก็ดี แต่เมื่อเทียบกับ อยากทำหนังสือ...โอเค คิดวันเดียว แล้วไปลาออก

ตอนนี้ ทำหนังสือมาเกือบ 3 ปีแล้ว
เริ่มจากทำอะไรไม่เป็น จนตอนนี้ คิดว่าผ่านโปร.แล้วมั้ง (โปร.บ้าอะไร 3 ปี เวรี่นาน)
แต่โควต้าความโชคดียังมีอยู่มาก มีเจ้านายที่ดีระดับ 10 ดาว
ถึงแม้วิถีชีวิตจะเปลี่ยนไป คุณภาพการลั้นลาในชีวิตดรอปลงประมาณ 3%
อยู่ในบริษัทที่มีระบบแบบบริษัท เยอะ ยาก ยุ่ง ต่างๆ...ขัดกับกมลสันดานโดยแท้

และส่วนตัว เราคิดว่าระบบต่างๆ ไม่เอื้อประโยชน์ให้การทำงานในแบบเราเท่าไหร่
แต่ก็พยายามปรับตัว...(เท่าที่จำเป็น) และพยายามไม่ปรับตัว ในเรื่องที่ไม่จำเป็น

ส่วนตัวเชื่อเสมอว่า การที่ไม่ชินกับสิ่งที่ไม่ชอบ เป็นเรื่องที่ถูกแล้ว
คนเราไม่ควรถูกกลืนกิน จนเคยชินในสิ่งที่ขัดแย้งกับภายใน
จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งนั้นในที่สุด, มันไม่ควรเลย

สิ่งที่เรียนรู้มาตลอดสองปีกว่า (คือเกือบสามปีอะนะ) นั่นคือ เรารักการทำหนังสือมากเลย เย่!
ตอนทำงานที่เก่า (เกี่ยวกับเวบ และมือถือ) เราก็โคตรชอบเลยนะ สนุกอยู่กับมันนะ
แต่สิ่งที่ไม่เคยเป็นเลยคือ ไม่เคยกลัวเลยว่า วันนึงจะไม่ได้ทำมันอีก
ตอนนั้น รู้สึกว่า ถ้าเบื่อ หรือเลิกทำสิ่งนี้แล้ว ไปทำอย่างอื่น ก็จะชอบมันเหมือนกัน

แต่นั่นแหละ...
เมื่อรักอะไรมากๆ ก็เป็นปัญหา
รักที่จะทำหนังสือ ก็เกิดความกังวลว่า ถ้าหากเราไม่ได้อยู่ที่นี่ล่ะ
เราจะยังทำหนังสือต่อไปได้มั้ย...
ความกังวลนี้ หักล้างความเชื่อข้างต้น
ที่เราไม่เคยเชื่อว่า ความอดทนเป็นส่วนหนึ่งของการทำงาน
ตอนนี้ รู้เลยว่า เราใช้ความอดทนไปเยอะมาก เพื่อที่จะรักษาบางอย่างเอาไว้
ไม่ใช่แค่มองมุมกลับปรับมุมมอง แต่แทบจะต้องแก้เข้าไปถึงรากเหง้าของจิตใจ

อาจจะฟังดูขัดแย้ง
ที่เราได้ทำงานที่เราคิดว่ารักที่สุดแล้วนะ มีความสุขที่สุดแล้วนะ
แต่เกิดมา ยังไม่เคยมีความคิดจะลาออกจากงานบ่อยเท่า 2 ปีหลังนี่เลย
มันมีอะไรผิดปกติแล้วล่ะ...

edit @ 24 Apr 2013 20:10:46 by nungning

Comment

Comment:

Tweet

เฮ้ย เราไม่เคยเข้าโหมดนี้เลยหนุงหนิง
(ปกติเป็นแต่เพื่อนกินหาง่ายมาตลอด)
อยากสนทนา อยากฟัง

ไว้เจอกันคุยกันนะ not so sad นะ

#3 By ไอ้แอนนนนน on 2013-04-25 07:55

โปรตั้ง 3 ปีกว่าเลยเหรอ
แบบนี้มันเอาเปรียบเกินไปแล้ว

#2 By ปาปิลิโอ on 2013-04-24 22:09

เติบโต...เติบโต...และเติบโต
อย่ากลัวไปเลย ความรู้สึกที่เกิดขึ้นและเก็บอยู่ข้างในนั่น บางทีวันนี้มันอาจจะเร็วไปที่จะมองหาคำตอบ แต่มันไม่สายไปหรอก ที่จะทำความเข้าใจกับอะไรก็ตามที่ไม่อาจจะลบมันไปจากใจ...
ขอเพียงยังรู้สึกได้ถึงความเบิกบาน... นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับวันนี้ที่เป็นไป...
บังเอิญผ่านมาเจอครับ ขอร่วมแบ่งปันประสบการณ์ชีวิต big smile

#1 By The Synapse on 2013-04-24 21:16